مامان بزرگم رفت ایران،برای من دوری از کسانی که دوستشان دارم،خیلی سخته،اما مامان و بابا برام توضیح دادندو قانع شدم که بهانه گیری برای رفتن به ایران را فعلا کنار بزارم،این روزا فارسی صحبت کردن برام مشکل شده،اما من ایران و بیشتر دوست دارم،کانادا به غیر از امکانات و آرامشی که مامان و بابا ازش حرف میزند،هیچی نداره...منظورم  دلتنگی های این جاست،دلم می خواست با مامان بزرگم می رفتم ایران تا خاله ها و دایی هامو ببینم،اما هنوز خیلی کوچولو  هستم و تازه مدرسه هم باید برم. خلاصه مامان و بابام دیروز صبح من و بردن فستیوال دورا که یک مرکز تفریحی برای بچه هاست تا رفتن مامان بزرگ از یادم بره...اما خبر ندارن که من به این زودی ها جای خالی مامان بزرگم و فراموش نمی کنم،و هرچقدر ۱۰۰ دلاری خرج می کنند باز من یه سورپریز دیگه می خوام...دلم برای ایران و خونه خاله ندا تنگ شده...